39-годишниот Гоце Маринковски најмногу сака да глуми во театарски претстави и филмови, а се потсетува и на ретро-емисии и изданија и сака да ги возобнови. Неговата приказна е само една од приказните на лицата со Даунов синдром. Добро познат меѓу штипјани, некогаш чест посетител во Библиотека и љубител на книгата, Гоце вели дека денот добро му поминува.
Ваквата приказна е прибежиште за Гоце, но реалноста е многу посурова. Неговите родители посочуваат дека на лицата со Даунов синдром општеството се потсетува само на одбележувањето на 21 Март – Светскиот ден на лицата со Даунов синдром. Државата како да ги брише од системот, велат Благородна и Добре Маринковски, и сами не би можеле во никој случај да се снајдат.
„Над 26 години им дават некоја нега, сега малку е зголемена, инаку како да се отпишани од 26 години натаму, како да нема веќе интерес за нив. Со 6.000 денари, без здравствено, без да имат никој со нив, да се грижи некој за нив, не можат да опстанат“, вели Благородна Маринковска.
„Сѐ што можеме ние како фамилија правиме за Гоце, меѓутоа тоа е малку. Детето треба да се социјализира, еве, државата малку да поводе сметка, најпросто едно време имаше феријалци, извидници, па одеа секаде, а сега нема ништо. Никој од државата не е дошол за Гоце да нѐ праша како е, жив ли е здрав ли е, нема ништо“, вели Добре Маринковски.
Гоце не би можел да работи сам полно работно време, Благородна вели дека позитивна приказна за вработено лице со Даунов синдром има во Битола, но ние сме далеку од позитивното во другите земји.
„Ние сме 50 години зад нив. Таму ги имаат сите можности, и бесплатен превоз, и бесплатни активности, имаат можност да одат на одмори, регистрацијата на кола е намалена на половина. Кај нас тоа е многу далеку“, додава мајката на Гоце.
Она што прво недостасува кај нас е база на податоци за тоа колкав број деца се родени со Даунов синдром. Според статистиките на СЗО, пак, на секои 1.000 до 1.100 новородени деца се раѓа по едно дете со Даунов синдром.
Ребека Спасова М-Нет